راه بي نهايت

2005-01-10T14:17:00.000+03:30

مدت خيلي زيادي است كه ننوشته ام. در حالتي از ركود و خمودگي بودم كه به من اجازه نوشتن نمي داد با اينكه خيلي چيزها دارم كه بگويم. تازگي ها اتفاقي در من افتاده كه بدون شك وبلاگ خواني در آن بي نقش نبوده است. يك نوع حس احترام به عقيده مخالف، يك نوع اعتراف دروني به اينكه من همه چيز را نمي دانم. از اين بابت خوشحالم گرچه بعيد نيست در اين هم مثل هميشه افراط كنم. مي ترسم اين ويژگي كه در ذات خودش خوب است به شكاكيتي كه مدتي است گريبانگيرم شده دامن بزند. يك نوع حس اطمينان از هيچ چيز كه مدتها است دارم. در واقع پس از آنكه در سال دوم دبيرستان بعد از فرو رفتن و شادي كردن در حوض عرفان فهميدم كه در ذهنم مشكلات زيادي با آن دارم، و احساس كردك مه اين مدت اصلا چيزي از اصل قضيه عرفان نفهميده بوده ام، اين احساس شكاكيت هيچ وقت رهايم نكرده. مثلا هر وقت به دعايي برميخورم…منظورم از آن نوع دعاهايي است كه يك جوري “دوطرفه” اند. نمي دانم مي فهميد چه مي گويم؟ از اينهايي كه خدايا ما ايمان آورديم و فلان و بهمان كرديم پس تو هم دست ما را بگير. هميشه وقتي اين جور چيزها را مي خوانم ناگهان صداي تحقير آميزي كه در كله ام جاخوش كرده و منتظر فرست است تا ايرادي از من بگيرد مي پرد جلو (دقيقا مي پرد) و در مي آيد كه “اوهوي! تند نرو! ادعاي زيادي موقوف! تو از كجا فهميده اي كه ايمان داري؟ اصلا تو كي اين كارها را كرده اي؟” و من مثل هميشه جلويش كوتاه مي آيم و با حسرت به خطوطي نگاه مي كنم كه دوست دارم بخوانم ولي اگر اين كار را بكنم دروغگويم! به خودم مي گويم: “خنگ! خوب اين كه اصلا اين دعاها دوطرفه تنظيم شده اند به خاطر اين است كه تو را آگاه كنند كه بايد اين كارها را بكني!” ولي باز هم فايده اي ندارد. از همه بيشتر با همين مسئله “ايمان” مشكل دارم. به نظرم ادعاي خيلي گنده اي است. اصلا اصل اين شكاكيت از اينجا شروع شد كه پس از مدتي شلپ شلپ كردن در عرفان، سرمستي و احساس قديسيتي! كه به من دست داده بود يك هو اين تصويري كه از خودم در ذهنم ساخته بودم شكست و باعث شد با تمام وجود احساس حماقت كنم. اينها همه كلافه ام مي كند و باعث مي شود حوصله هيچ كاري و حوصله هيچ فعاليت معنوي اي نداشته باشم. به قول اون تبليغ تلويزيون “ماشين تو بد ستمي افتاده، داره كم كم ليز بازار مي شه. شرمنده ام دييگه ماشين بالا نميره!”

2004-12-16T09:23:00.000+03:30

چند وقت پيش ها آقايي در تلويزيون در مورد تحريف شدگي انجيل حرف مي زد (مطمئن نيستم ولي فكر كنم آقاي قرائتي بود) ايشان به عنوان مثال اين جمله را آورد:

“مال قيصر را به قيصر بدهيد و مال خدا را به خدا.”

و گفت كه در واقع اين تحريفي است كه از آن براي استثمار مردم و چه و چه استفاده شده.به نظر من اين طور نيست. اگر بخواهيم با اين استدلال يك دين يا كتاب آسماني را تحريف شده بدانيم، وضع خود اسلام از همه بدتر است. به عبارت ديگر حتي اگر از اين آيه در اين جهت استفاده هم شده باشد، باز هم نشان نمي دهد كه مفهوم و منظور حقيقي مسيح در اين باره اين بوده كه بندگي پادشاه كفار را بكنيد يا اينكه مجوزي براي اعصار بعد صادر كند براي استثمار مردم. در بين دوازده حواري مسيح فردي است به نام شمعون، عضو گروهي به نام فداييان كه بر عليه سلطه روم فعاليت مي كردند. اگر روحانيان مي خواستند مردم را با اضافه كردن چنين آياتي تخدير كنند آيا بهتر نبود اول اين نكته را از كتا ب ها حذف مي كردند؟ اول بگذاريد جمله را در متن خودش ببينيم:

«…پس تصميم گرفتند چند نفر از پيروان خود را به همراه عده اي از هواداران هيروديس پادشاه نزد او بفرستند تا اين سؤال را بكنند:“…حال بفرماييد بايد به دولت روم باج و خراج داد يا نه؟” عيسي گفت :“…يكي از سكه هايي كه با آن باج و خراج مي دهيد بدهيد ببينم.” آنها يك سكه به او دادند. عيسي پرسيد:“نام و نقش چه كسي بر روي سكه است؟” گفتند: “امپراطور روم” عيسي گفت:“بسيار خوب، پس مال امپراطور را به امپراطور بدهيد و مال خدا را به خدا…»
(متي باب 22،آيات 15 تا21)

يك. من فكر مي كنم اين جمله بسيار بسيار شبيه به جمله اي از امام علي است : “دنيا را به اهلش وا گذاريد” در واقع من اين جمله را اين طور معني مي كنم: “دنيا را به اهلش(قيصر=نماد) واگذاريد و جان خود(=مال خدا) را به خدا تقديم داريد.”
دو. حتي با رويكردي زمين گرايانه تر مي شود اين جمله را معني كرد. مسيح در واقع اينجا باز هم انتخاب را بر عهده خودشان مي گذارد. به عبارت ديگر، اگر پرسندگان خود را بنده خدا بدانند پس مال آنها هم از آن خداست و بايد به او بدهند. اما اگر بندگان قيصر هستند، پس مال آنها متعلق به قيصر است. به علاوه، او به آنها ياد آوري مي كند كه نقش و نام قيصر بر روي سكه هاشان است، يعني آنها مستعمره رومند، پس تا وقتي آنقدر حميت ندارند كه خود را از زير يوغ قيصر برهانند چنين حرفهايي بي معناست.

2004-12-14T20:02:00.000+03:30

يك وبلاگ عالي كه نبايد از دست داد: مترجم كتابهاي جامپا ليري!

يك حرف و اين همه حديث!

2004-12-14T15:08:00.000+03:30

فكر مي كنم بيشتر كساني كه اين صفحه را مي خوانند از قبل وبلاگ زيباي آقاي محمد كاظم كاظمي، شاعر شناخته شده افغان، را به خاطر قطعه زيباي “سرود بازگشت” بشناسند. در آخرين مطلبشان، ايشان نكته اي راجع به تلفظ “او” در تلفظ هاي ايراني و افغاني داشتند كه به نظر من احتياج به توضيح بيشتري دارد. به دليل محدوديت كامنت ها در پرشين بلاگ آنرا اينحا مي نويسم. در همين ابتدا اعلام مي كنم كه من كوچكترين تخصصي در ادبيات فارسي ندارم، هر چه نوشته ام از فكر خود و تجربه ام از زبان فارسي در طول زندگي ام نتيجه گرفته ام. بسيلر خوشحال خواهم شد اگر اشتباهي مي بينيد تذكر دهيد.

قبل از آن: در اينكه تلفظ فارسي در افغانستان بسيار نزديك تر به فارسي كهن است شكي نيست. در واقع آنچه ما امروز به عنوان تلفظ ايراني مي شناسيم “فارسي معيار” يا در اصطلاح عاميانه “تهراني” ناميده مي شود و در گويش هاي محلي نقاط مختلف اين دور افتادگي كمتر است (گرچه اين گويش ها هم كم كم از بين مي روند يا هر روز بيشتر به تلفظ معيار شبيه مي شوند) به هر حال، سوال من اين است كه چرا، چه وقت و چگونه اين تفاوت بين زبان فارسي امروزي (در ايران) و فارسي كهن پيش آمد؟

و اما اصل مطلب:

به طور كلي نشانه “و” در فارسي ايران چهار كاربرد دارد:

اول: صامت واو.

دوم: “او كشيده”. مثل موي سر(moo)، روي زيبا(roo)

سوم: گاهي اين نشانه اصلا تلفظ نمي شود بلكه براي كشيده تر كردن و حجم دار كردن مصوت قبل از خود مي آيد. مثل فاوست، جرج برنارد شاو (اين نقش در زبان انگليسي معمولا بر عهده حرف w است. مثل row , bow, shaw

چهارم: اين كاركرد بسيار معمول را بچه ها در دبستان با نام “اُ استثنايي” ياد مي گيرند. در اين حالت، “و” كاربردي شبيه “ه” در “خانه” (البته با تلفظ فارسي آن) مي يابد. مثلا: در كلمه نو : نمي گوييم (noo) مي گوييم (no ). يا در توضيح: نمي گوييم toozih) )مي گوييم (tozih) . در مورد “دولت”، “جو” (به معني غله) اُ استثنايي در بسياري موارد مي تواند زير مجموعه كاربرد سوم محسوب شود. زيرا معمولا نه به صورت اُ كوتاه بلكه به صورت ow تلفظ مي شود (بدون تلفظ w) البته نه در همه موارد، مثلا در “چو” (cho) به صورت اُ كوتاه تلفظ مي شود.

اُ استثنايي همچنين گاهي اوقات براي آسانتر كردن خواندن كلمات خارجي هنگامي كه بدون ترجمه و با تلفظ اصلي به خط فارسي نوشته مي شوند به كار مي رود. مثال هاي زيادي وجود دارد از جمله: امپرسيونيسم (مي خوانيم:ampersionism) ، پروتئين (مي خوانيم: prote’in ) ويكتور هوگو (مي خوانيم: hogo) و همين طور مثال خود آقاي كاظمي : تابلو (مي خوانيم: tablo ، نمي خوانيم: tabloo!) در اين حالت “و” هميشه به صورت اُ كوتاه خوانده مي شود. چنين كاركردي احتمالا در بين افغان ها هم بايد وجود داشته باشد، در غير اينصورت من دوست دارم بدانم چطور كلمه اي مثل نئو محافظه كار يا روبرتو باجو را مي نويسند.

2004-12-14T13:29:00.000+03:30

اين هم از قالب فارسي، با تشكر فراوان از مژده عزيز.

2004-12-11T16:20:00.000+03:30

اهورا اشون در وبلاگش به مطلب قبلي من جواب داده. حتما بخوانيد.

دوست عزيز، از لطفي كه به من داشتي ممنونم. در مورد نكته اي كه راجع به مظاهر ديويسني در دينداري آييني گفته اي جوابي به نظرم نمي آيد. هنوز بايد فكر كنم امااين بهانه اي به دستم داد كه دوباره روي قلبم خم شوم و نكته اي را راجع به خودم پيدا كنم(نه اينكه قبلا گمش كرده باشم،نه. فايده خم شدن روي قلبت اين است كه چيزهايي را كه راجع به خودت مي داني و حتي فرامو ششان هم نكرده اي، از گنجه در بياوري، بگذاري جلويت و نگاهش كني. كار مفيدي است، به شرط آنكه بتواني بهترشان كني. كاري كه من هنوز تويش مشكل دارم) بنابر اين اين يك جوابيه نيست. حتي همه اش مربوط به آن مطلب نيست، يعني قرار بود باشد ولي مثل هميشه حاشيه رفتم و نامربوط نوشتم.

با سخنت راجع به آن “هزار توي بي پايان” موافقم. در واقع گاهي احساس مي كنم كه خود موضوع مورد بحث در اين باريك بيني ها گم مي شود. من هيچ وقت انسان خيلي عميقي نبوده ام. در مباحث فلسفي هم طبيعتا بي استعدادم، به وحشتم مي اندازد و در برابر بزرگي عقل هايي كه آنرا ساخته اند و يا در باره اش بحث مي كنند احساس كوچكي مي كنم.

به قول ويكتور هوگو:
مباحث نظري غامض حاوي سر گيجه اند...تفكر بشري هيچ حد ندارد...او از اينگونه ذروه هاي رفيع كه از فرازشان تني چند از مردان بزرگ نيز مانند “پاسكال” در وادي جنون لغزيده اند بيم مي داشت محققا اين روياهاي نيرومند نيز فوائد اخلاقي خود را در بر دارند و از اين راههاي سخت گذر نيز شخص مي تواند به كمال مطلوب نزديك شود، اما او جاده اي را پيش مي گرفت كه به مقصود نزديكتر باشد، و آن كتاب آسماني بود...بينوايان، جلد اول

اما چيزي كه باز مرا گاهي وادار به تفكراتي مي كند كه بعيد نيست از همان باريك بيني هايي باشند كه گفتي، دلمشغولي ها، يا به قول تو دلبفكري هاي، شخصي من است. پدر و مادر من، تحت تاثير فضاي اسلاميزه شده دور و برشان، احساس كردند كه خيالشان مي تواند راحت باشد كه در مدرسه بچه هايشان را به مقدار كافي و با روشهايي بهتر و روانشناسانه تر از آنكه خودشان مي توانستند با اسلام آشنا مي كنند. براي همين، نود درصد آشنايي اوليه من با اسلام در دبستان شكل گرفت. ديني كه به من در مدرسه آموختند، از آن نوعي بود كه تو به آن دين آييني مي گويي، چيزي پر از خرافات، ترس ها، عجايب، با خدايي برده دار، جبار و ترسناك، فرشتگاني كه لغت “دژخيم” برايشان مناسب تر بود. معصوماني همانقدر ترسناك و دور از دسترس كه خدا. در مقابلشان احساس غار نشيني را داشتم كه يك انسان امروزي را ببيند. روز گار عجيبي بود، دختران دبستاني را مجسم كن كه با دهان باز، بدون آنكه جرات كنند نفس بكشند به شايعاتي كه در مدرسه بين دهانهاي سرخ و كوچك پر از قره قروت مي گشت گوش مي كردند، را جع به دختري مي گفتند كه تبديل به عقرب شده، يا مردي كه به شكل سگ در آمده و حالا دخيل بسته(بعضي از اين شايعه ها آنقدر قوت مي گرفتند كه آستان قدس مجبور مي شد رسما تكذيبشان كند!) چيز هايي كه آنقدر عقل داشتم كه باور نكنم و آنقدر مي ترسيدم كه جرات نمي كردم باور نكنم. در يك كلام: در ده سال اول زندگيم من يك دوره فشرده “تشيع صفوي” به تمام معنا را گذراندم.

بعد طغيان كردم. به همه شان خنديدم. هنوز مي ترسيدم، اما در همان حال مسخره شان هم مي كردم. با خوشحالي مي گشتم تا تناقضي پيدا كنم و به رخشان بكشم. همه بديهاي دنيا را در وجود معلم ديني بيچاره متجسم مي كردم وهزار باره “رمي جمرات” اش مي كردم. بعد از سه سال، وقتي همه اين كارها را كردم، وقتي همه اين كارها را كردم و هيچ اتفاقي نيافتاد، نه صاعقه اي به سرم خورد و نه تبديل به سوسك شدم، آرام شدم. شروع كردم، دنبال دين خودم گشتم. در اين راه زياد كج رفته ام، گم شده ام، مدتي ولش كرده ام، دوباره به خانه اول بر گشته ام، تعصب به خرج داده ام، بي منطق بوده ام. نمي دانم كار در ستي كرده ام يا نه. نمي دانم چيزي كه پيش خودم تصور مي كنم درست است يا نه. هنوز با خيلي خيلي چيزها مشكل دارم. جرات نمي كنم بگويم ايمان دارم، يا اينكه مثل عاليجناب بين ونو بگويم “به خداوند معتقدم”. ادعاي گزافي است كه بگويم “ان صلاتي و نسكي و محياي و مماتي لله رب العالمين. لا شريك له و بذلك امرت و انا اول المسلمين” نه اينقدر ها به خودم مطمئن نيستم.

اما در دنيا چيز هايي هم هست كه مي توان به آن مطمئن بود، بدون دليل، چيزهايي كه در قلبت حس مي كني و مي داني راست است، من هم يك چيز را مي دانم: خدا را دوست دارم، و پيامبر را هم
اما با اين وجود خاطره آن روزهاي دبستان در وجودم خيلي تازه و زنده است. براي همين است كه هر جا نشاني از آن نوع تفكر مي بينم، يا مي بينم كه كسي آنرا اسلام مي خواند، مي شتابم تا بگويم نه. گاهي آنقدر عجله مي كنم كه يادم مي رود دارم به آدمي خرده مي گيرم كه همين يك ماه پيش برايم نوشته بود از دلبستگي اش به مشاهده و مطالعه دين آييني در برابر دين رسمي.

باز هم اينقدر حاشيه رفتم كه اصل مطلب از ياد رفت. اين قرار بود به جاي تشكر باشد چون نميتوانم كامنت بگذارم(اشكال از كامپيوتر من است! به فرستنده هاي خود دست نزنيد!) ولي اينقدر طولاني شد.

2004-12-11T09:45:00.000+03:30

هيچ آدمي خيلي بد نيست، اين مهم است. هيچ آدمي خيلي هم خوب نيست، اين مهمتر است

صدقه و ديويسني

2004-12-08T09:38:00.000+03:30

اهورا اشون در دبش سلسله مقالاتي راجع به دين زرتشت دارد كه در آن اين دين را از منظر يك محقق معرفي ميكند، بدون هيچ تعصبي به هر يك از دو طرفي كه سر هر چيز مربوط به ايران باستان دعوا ميكنند. اگر تا به حال در اين مورد ساكت بودم به اين خاطر بود كه فقط داشتم ياد ميگرفتم و چيزي براي اضافه كردن نداشتم. حالا موضوعي به نظرم رسيده كه طرح آن در كنار مطلب آخر اهورا شايد بي فايده نباشد.

اهورا ديويسني، قرباني براي مظاهر شرور جهان براي ايمني از شر آنان، را داراي سابقه طولاني دانسته و تبديل صدقه از سنتي زيبا براي كمك به غير به وسيله اي براي دفع بلا را جلوه ديگري از آن در زمان حاضر دانسته. در اين كه فلسفه اصلي صدقه كمك به غير و محبت و دستگيري بين اعضاي جامعه بوده شكي نيست، اما با قسمت دوم اين جمله موافق نيستم. صدقه ديويسني ، به معناي قرباني براي مظاهر شرور جهان نيست چرا كه در اسلام شروري در جهان نيست، به اين معنا كه خدا هر چه آفريده همه خوب و پاك است و هيچ موجود شروري كه در موقعيتي باشد كه بتواند به ما اسيب بزند وجود ندارد. تنها شري كه به ما مي رسد از نفس ماست. اما استفاده از صدقه براي دفع بلا زاييده اين اعتقاد است كه يك نفر وجود دارد كه بدو خوب سرنوشت ما همه در دست اوست و او در مقابل بدي، بدي مي دهد و در مقابل خوبي، خوبي. در اين معنا تغيير مفهوم صدقه، به معني ديويسني به آن معناي خاص نيست(گرچه وجود سابقه چنين تفكري ممكن است باعث شده باشد مردم چنين نگاهي را راحتتر بپذيرند)بلكه تركيبي از“عبادت تاجران” و “بردگان”است كه امام علي مي گويد. يادم هست كه در كتاب بينش دبيرستان در بخش نماز قسمتي بود به تام بهره وري! يعني اين را كه با فلان كار ثواب نماز هفتاد برابر مي شود و با بهمان كار صد برابر را نشانه بهره وري دانسته بود! جالب اين است كه هم در مورد نماز و هم در مورد صدقه اين كار بر پايه احاديث و روايات بود. شايد، فقط شايد، وجود چنين احاديثي به اين خاطر باشد كه خدا فقط خداي “آزادگان ” نيست، خداي “بردگان و تاجران ” هم هست

بچه كه بودم كتابي داشتم به نام ماه مال همه است

2004-12-02T09:22:00.000+03:30

كتاب دو قرن سكوت را تازه تمام كردم. چندتا كتاب ديگر در اين باره هست كه بايد آنها را بخوانم قبل از اينكه بتوانم اظهار نظري راجع به موضوع داشته باشم. عجالتا مطلبي كه نظر من را جلب كرد، اين بود كه در ابتداي اين كتاب، بخشي از كتاب خدمات متقابل ايران و اسلام آقاي مطهري چاپ شده كه در واقع نقدي بر كتاب است. اگر اشتباه مي كنم بگوييد، ولي معمولا وقتي نوشته كسي را در آغاز اثر ديگري مي آورند آن نوشته در توضيح و موافقت با نويسنده نيست؟

2004-12-02T09:06:00.000+03:30

سلام عزيز،
مشكل همين است! من احساس مي كنم نميتوانم سفر كنم. من آدمي هستم كه سياره اش دارد متلاشي ميشود اما به بائوبابش دلبسته شده، چون احساس مي كند سياره اش بدون آن تكيه گاهي نخواهد داشت، چون آنوقت ديگر كسي او را نخواهد شناخت. فكر خواهند كرد تمام شده. من با خود اين فكر مشكلي ندارم اما اينكه نگاه آدمها از رويت بگذرد و تو را نبينند عذاب آور است. شايد براي همين، نا خود آگاه اين درخت را آنقدر مواظبت كردم كه بزرگ شد. چون كسي نميتواند آنرا نبيند...

بائوباب

2004-11-18T13:07:00.000+03:30

روزي كه نوشتن اين وبلاگ را شروع كردم ميخواستم قلبم را از كينه پاك كنم. اما نشد. ماه رمضان هم آمد و رفت و نشد. در عوض اين كينه هر روز قويتر و قويتر ميشود. به حدي كه ميترسم اگر علتي كه بوجودش آورد هم از بين برود، خودش باقي بماند. اينكه چنين موجود قدرتمند سياهي در قلبم داشته باشم ميترساندم

بچه ها! امان از درخت بائوباب

2004-11-13T09:22:00.000+03:30

اين هم عكسي از خانم استو او چنان با شدت و حدت از آرمانهايش دفاع ميكند و با چنان نزديكي و همدلي از سياهان و مشكلاتشان حرف ميزند كه وقتي ديدم سفيد پوست است كمي جا خوردم

كلبه عمو تام

2004-11-12T13:14:00.000+03:30

كتاب كلبه عمو تام نوشته هريت بيچر استو را تازه تمام كرده ام. كتاب مملو از نشانه هاي آشكار و تلميح هاي فراوان ديني است. نويسنده، به خصوص درباره عواطف شخصيتهايش خيلي جاها اغراق فراواني به كار برده است. واكنش عاطفي شخصيتها به موارد مختلف به طرز اغراق آميزي سريع و شديد است. بخشي از اين اقتضاي عصري است كه كتاب در آن نوشته شده است. قسمت ديگري نيز به تعلقات عميق مذهبي نويسنده برميگردد (توصيف مسيحي شدن تدريجي سنت كلر دومين ارباب تام آدم را ياد بعضي سريالهاي ايراني مي اندازد) در عين حال نگاه دقيق و موشكافانه نويسنده به مسائل اجتماعي و نظرات طبقات مختلف اجتماع تحسين بر انگيز است. استو شايد نويسنده طراز اولي نباشد اما جامعه خود را خوب ميشناسد
نكته جالب در اين كتاب اين است كه استو، با وجود آنكه منادي برابري و لغو برده داري است، باز هم از تاثير طرز فكر حاكم بر زمان بر كنار نمانده است. شخصيتهاي زيباي استو همگي دو رگه اند. به عبارتي، معيارهاي او براي زيبايي معيارهايي سفيدند. همچنين، او نژادسياه را مردماني متواضع و احساساتي ميداند و مشخصه هايي مثل غرور و خشم ناشي از تحقير شدن و“مبارزه” به معنايي كه در ذهن ماست را بيشتر خاصيت كساني كه خون سفيدان را در رگ دارند ميشمرد

آگوست گفت: خوب، بسياري از برده هاي ما خون آنگلو ساكسون در رگهايشان دارند. بسياري از آنها فقط آنقدر آفريقايي هستند كه گرمي و شوقي حاره اي به استواري و دور انديشي حساب گرانه ما بدهند اگر زمان مناسب فرا برسد، خون آنگلو ساكسون خود را نشان خواهد داد. فرزندان پدران سفيد، كه غرور را از ما تمام و كمال به ارث برده اند، تحمل نخواهند كرد كه داد و ستد شوند. آنها برخاهند خواست و نژاد مادرانشان را نيز با خود بلند خواهند كرد.
اين تفكر در استو به نظر نا خود آگاه مي آيد. خود او نظير همين تفكر را، منتها شديد تر در بين بردگان به كرات نشان ميدهد. اين رفتار در بادي امر تكان دهنده است. بردگان دو رگه غالبا درستتر حرف ميزدند، رفتاري مبادي آداب داشتند و خود را “سفيدتر” از ساير سياهان تصور كرده آنها را تحقير ميكردند. اين رفتار توسط سياهان “سياه” تشخيص داده ميشد و باعث ميشد آنه هم به نوبه خود اين خود برتر بيني دورگه ها را تحقير كنند.

جين(يك دورگه) گفت: خداي من، خانم، اين سياههاي فرومايه كه اين چيزها را نميفهمند. اصلا نميدانند زمان چيست. سن

خودشان را هم نميدانند
يا در جاي ديگر
دينا(يك سياه خالص) شما دوتا فكر ميكنين كه سفيدين، آره؟ مث آقاها و خانومهاي حسابي حرف ميزنين و لباس ميپوشين. ولي نه جونم شمام عينهو خودمونين

يا

يك مرد سياه به يك دورگه) اوووووه نگو بابا ترسيدم! نيگا كنين چي بهمون برخورد. آره ما اينجوري ايم ديگه، ما سياهاي سفيد خيلي حساسيم، نه؟

مشاهده هاي دقيق استو به اين محدود نميشود. باز هم در اين باره خواهم نوشت

2004-11-11T11:36:00.000+03:30

خدا را شكر گوش شيطان كر مثل اينكه معضلات عديده اينجا حل شد تمپليت هم فعلا همين جلبكي است كه ميبينيد، تا ببينيم چه مي شود. با تشكر فراوان از سجاد به خاطر كمكش

كمك

2004-10-25T14:34:00.000+03:30

بابا يكي به من كمك كنه! نميدونم چرا سيستم كامنت اينجا رو نميتونم عوض كنم دو بار هم تا به حال اينجا راhaloscan كرده ام فايده ندارد! كمك كنيد خواهش ميكنم

Brave New World

2004-10-21T15:40:00.000+03:30

اول: در سال 1997 بيماري جنون گاوي در كشور كامبوج ظهور كرد. تنها راه امرار معاش مردم فقير اين سرزمين كشاورزي است كه براي آن كاملا به گاو هايشان وابسته اند. اين بيماري زندگي آنها را فلج كرد. اما افكار عمومي با شنيدن نام اين بيماري ياد سال2000 مي افتندكه بروز اين بيماري در انگلستان توجه ونگراني رسانه ها را در تمام جهان به خود جلب كرد. در سراسر جهان اين موضوع از مهمترين اخبار رسانه ها بود.
در همان موقع استخوانهاي كودكي كه سه سال پيش از گرسنگي مرده بود در خاك مرطوب كامبوج ميپوسيد
دوم: با خيال راحت جلوي تلويزيون لم داده بودم و ميوه ميخوردم. در خيالات بي هدف خودم بودم كه هر لحظه از شاخه اي به شاخه اي ميپريد. نلويزيون صحنه هايي از جنگ و آتش و جسدهاي خون آلود نشان ميداد و اخبارگو راجع به كشته شدن زنان و كودكان حرف ميزد. خبر تمام شد. همانطور كه يك تكه خربزه را در دهانم ميگذاشتم فكر كردم :راستي اين خبري كه همين الآن پخش شد راجع به كدام كشور بود؟
چيزهايي كه آدمها به آنها عادت ميكنند خيلي بيشتر از آني است كه فكر ميكنند. گاهي آدم از بيرحمي خودش به خود ميلرزد...و يك لحظه بعد باز فراموش ميكند
سوم: يك شير پاك خورده اي گفته است: “در دنيا دو ابرقدرت وجود دارد: آمريكا و افكار عمومي.”يك شير پاك خورده ديگر گفته است“در دنيا يك ميليون انسان وجود دارد و دو و نيم ميليون بومي” حالا به نظر شما اسم كامل آن ابر قدرت دومي چيست؟ بله: افكار عمومي جامعه انسانها
افكار عمومي تمام دنيا (و همينطور بومي ها) را رسانه ها شكل ميدهند. رسانه ها هم به منافع و موضوعات مورد علاقه صاحبانشان اهميت ميدهند .موضوعي كه آدم را واقعا غمگين ميكند اين است كه بومي ها هم اطلاع رساني را در همان حد ميبينند. خودتان بگوييد: يك انفجار مهيب با 1000 كشته در آمريكا بيشتر متاثرتان ميكند يا جنگ داخلي با صدها هزار كشته در يك كشور آفريقايي؟

...:چهارم

پنجم:“دريغا! اين مقدرات كه چنين آشفته در جريانند چيستند؟ كجا مي روند؟ چرا چنينند؟كسي كه اين اسرار را ميداند از پشت پرده آگاه استاو يگانه است. خدا نام دارد” ---بينوايان، ويكتور هوگوجلد اول،ترجمه حسينقلي مستعان

...

2004-10-16T15:12:00.000+03:30

دوستاني كه كامنت گذاشته بودند ميبخشند! سيستم كامنت را عوض كردم قبليها را پاك كرد

دو نكته راجع به اين بلاگ

2004-10-16T11:39:00.000+03:30

اول: چيزهايي كه من در اين وبلاگ مينويسم فكرهايي است كه به دليل بي دانشي و بي تجربگي صاحبشان “خام” هستند و مثل همه مواد خام زمخت و نپرداخته. اميدوارم كه در ضمن نوشتن بتوانم بيانم را زبده تر و افكارم را منسجم تر و شكل يافته تر كنم
دوم: جمله شاهكار زير تيتر (قلبي كه روي خود خم شده است) از من نيست. از كتاب بينوايان است، نوشته ويكتور هوگوي

بزرگ و عزيز. به زودي آن قسمتي كه اين جمله را در خود دارد مينويسم

تقليد

2004-10-16T11:32:00.000+03:30

اين را ببينيد

خوب اگر مراجع شيعه چنين رايي داده بودند چه؟ آيا ما بايد تقليد ميكرديم؟ اولين چيزي كه به نظر آدم ميرسد “كلما حكم به

العقل حكم به الشرع” است اين به نظر عاقلانه ترين كار ممكن است اما باعث ايجاد مشكلي ميشود به نام “خود رايي در دين” يعني هر كسي كاري كه دلش بخواهد را انجام ميدهد بر طبق همين عبارت. باز هم تا وقتي اين اقدامات در حوزه خصوصي افراد باشد مشكلي نيست (من اينجا دارم جامعه اي را فرض ميگيرم كه در آن افراد عملا حريم خصوصي داشته باشند) اما اسلام بيش از دستورات فردي دستورات اجتماعي داردو مرجعيت شيعه هميشه حق مداخله در خصوص اين مسائل را براي خود محفوظ داشته است (سابقه اش هم ميرسد به دوران امامان و فعاليتهاي سياسي آنان) حالا در اين مورد تكليف چيست؟ مشكل وقتي وسيعتر ميشود كه ميبينيم مراجع شيعه عملا نميتوانند در همه زمينه ها صاحب نظر باشند و بعضا شايد از تفكر علمي (به معناي رايج آن در مجامع دانشگاهي) بدورند. البته من به هيچ وجه فكر نميكنم كسي كه ساليان دراز در علوم ديني مطالعه و تحقيق كرده بيسواد است، اما هيچكس نميتواند در همه زمينه ها متخصص باشد و بدبختي جاييست كه يك نفر بخواهد در مورد همه چيز اظهار نظر كند و اين اظهار نظر بايد توسط جمعي بي چون و چرا اجرا شود. البته ميدانم كه فتوي قابل تغيير است (اخيرا ابطحي هم در وبلاگش مطلبي در اين رابطه داشت) اما اين هم به نظر من سست مي آيد به علاوه مورد بالا اگر بخواهد اصلاح شود بايد دقيقا برعكسش فتوي داده شود كه اين باعث بي اعتباري بعضي فتواهاي ديگر كه مخالفاني دارد ميشود... احساس ميكنم در عمق وجودم هنوز چيزي در اين باره ناراحتم ميكند كه نميتوانم بفهمم چيست. بعدا باز هم بيشتر مينويسم

انسان و طبيعت

2004-10-13T13:00:00.000+03:30

تا حالا شده بخواهيد با كسي در مورد نظريه داروين صحبت كنيد؟ اولش طفره ميرود كه من چيزي نميدانم. برايش توضيح ميدهي. ميگويد بله خيلي جالب است. يك كمي بيشتر كه حرف ميزني مشكل اصلي خودش را نشان ميدهد. با قاطعيت ميگويد: اما اين در مورد انسان درست نيست. و ماجراي آفرينش انسان و قرآن را پيش ميكشد.
حقيقت اين است كه اين دو تا هيچ تناقضي با هم ندارند. در كتابهاي بينش دبيرستان به ما گفتند كه اينكه آدمها همه از خاك بوجود مي آيند با اينكه آدمها بر اثر لقاح سلولهاي جنسي بوجود مي آيند تناقضي ندارد چون كه منشا مواد سازنده آن سلولها خاك است كه از طريق گياهان و جانوران خوراكي به ما منتقل شده اند. پديد آمدن انسان را هم ميتوان همينطور توجيه كرد. وقتي اين را بگويي قبول ميكند كه منطقي است ولي باز بر سر عقيده خود ميماند.
پس در واقع علت اين مخالفت بيش از آنكه به ماجراي خلقت انسان مربوط باشد به چيزي در درون ما مربوط است. شايد ما زيادي باورمان شده كه “اشرف مخلوقات” هستيم. در همين تركيب هم “اشرف” را ميچسبيم و “مخلوق” را فراموش ميكنيم. ما فراموش كرده ايم كه جزئي از طبيعتيم… خود را بالاتر از آن و سرور آن احساس ميكنيم. نميدانم ريشه اين احساس را كجا بايد پيدا كرد. آيا درگذشته هاي بسيار دور هم آدمها همينطور فكر ميكرده اند؟ آيا اثر اسلام است يا علم و تكنولوژي جديد؟

دانش آموزان افغان

2004-10-10T09:21:00.000+03:30

مسئله اي حدود يك هفته پيش اتفاق افتاد كه متاسفانه تا جايي كه من ديدم بازتابي در وبلاگها نداشت. دولت تصويب كرده است كه دانش آموزان افغان براي ثبت نام در مدارس ايران بايد تا سقف 300 دلار بپردازند، به علاوه تعهد ولي براي خروج از ايران تا پايان سال. من ميدانم كه وجود مهاجران افغان براي دولت مشكلات و هزينه هاي اضافي بوجود مي آورد اما استفاده از كودكان براي حل اين مشكل كار درستي نيست. اين بچه ها از فقيرترين اقشار جامعه هستند و همينطوري هم در معرض خطر ترك تحصيل قرار دارند. اين قانون احتمالا باعث ميشود كه بسياري از والدين، بلكه بچه ها را به جاي ثبت نام در مدرسه، به دنبال كار براي تامين بخشي از مخارج خانواده بفرستند.

2004-10-09T18:56:00.000+03:30

درباره يادداشت جديد آقاي اشون دو نكته به نظرم رسيد كه چون زياد ميشود اينجا مي نويسم

اول: در مورد تباكي (يا همان تظاهر به گريه) در مراسم عاشورا كه گفته بودند چيزي به نظرم رسيد كه مينويسم. به نظر من ما نبايد چنين مسايلي را از روي عمل كژ و رياكارانه جاافتاده در جامعه خودمان معني كنيم. در جامعه ما دين آنقدر با رياكاري مخلوط و آلوده شده است كه خيلي از ما از اظهار عقايد ديني خود خجالت ميكشيم يا از هر گونه تظاهرات ديني احساس انزجار ميكنيم. (منظورم از اين كلمه در اينجا “نمود” و “نمايش” است، نه تظاهر و رياكاري) بخشي از اين مسئله به خاطر تبديل شدن بعضي از اين نمودها به “عرف” است. اين نمودها در زماني كه بوجود آمدند معقول يا شايد حتي لازم بودند، اما تبديل آنها به عرف باعث ميشود كه جامعه، حتي زمانيكه اين نمودها ديگر نقش گذشته خود را ندارند، بر روي آنها پافشاري كند و حتي براي اثبات لزوم آنها، در آنها افراط بيشتري به خرج دهد، و آن را جزئي از آداب و سنن خود كند و با گذشت زمان به آن شاخ و برگ دهد و به اينصورت است كه “آداب و رسوم ساخته انسان” به صورت بخشي از “دين خداوند” در مي آيد. (همانطور كه در انجيل نيز مسيح روحانيون يهود را به همين خاطر شماتت مي كند)
در مورد عاشورا، و بطور كلي عزاداريهاي ديني نيز چنين حالتي پيش آمده است. در زماني كه شيعيان هيچ پايگاه اجتماعي نداشتند، اين عزاداريها به منزله بي خطرترين راه (وگاهي تنها راه) مقاومت، ابراز وجود و جلوگيري از فراموشي جامعه بودند. چنانكه يكي از امامان(فكر ميكنم امام باقر) وصيت كرد كه پس از مرگش تا ده سال در مسجدالحرام برايش عزاداري كنند. اما در جامعه شيعيان، نه تنها اين عزاداريها همچنان بدون توجه به تغيير شرايط زماني ادامه مي يابد، بلكه به دليل نمود خارجي فراواني كه دارد به وسيله اي براي رياكاري يا تحريك احساسات عوام تبديل شده است. اين مسئله به خصوص در جامعه ما به دليل شرايط خاص حكومتي شديدتر است.

دوم: در مورد دعا كردن زنان براي باران. البته من بايد در مورد اين مسئله بيشتر فكر كنم تا به نتيجه اي برسم. عجالتا مطلب مشابهي را كه يادم آمد مينويسم. در كتاب “نان و شراب” سيلونه نيز هميشه اين زنها هستند كه دعا ميكنند. هميشه يك نفر زنش را مجبور ميكند كه راجع به فلان چيز دعا كند. استفاده از بچه ها براي دعا قابل درك است اما چرا زنها؟ شايد به خاطر عنصر محبت مادري؟…بعدا باز هم در اين باره مينويسم. من در مورد نظر ايرانيان باستان و دين زرتشت راجع به زنان و موقعيت اجتماعي آنها چيست. در اين مورد نظرات ضد و نقيضي شنيده ام. اگر كسي ميداند لطفا بگويد.

2004-10-06T12:18:00.000+03:30

امروز تولد من است.
…

چون همسفر نيافتي، همچون كرگدن تنها سفر كن بعضي سفرها هست كه فقط تنها ميتوان رفت
من راهي چنين سفري هستم.
…
مسافر روزي بازخواهد گشت. با لبخند. ديدي كه پيروز شدم؟ قلبم را پيمودم، جنگيدم و هيچ كينه اي را زنده نگذاشتم؟ ديدي كه لبخند دوباره بر لبم طلوع كرد؟